قوم برگزیدۀ خدا
۱ آنچه میگویم حقیقت است. من به مسیح تعلق دارم و دروغ نمیگویم. وجدان من که از روحالقدس منور شده به من اطمینان میدهد که دروغ نمیگویم ۲ که در دل خود، بار غم سنگینی و دلتنگی بی پایان دارم. ۳ آرزو میکردم اگر ممکن میشد به خاطر قوم خود خود یعنی قوم یهود که خویشاوندان من هستند، ملعون و از مسیح جدا شوم.
چرا پولس رسول چنین غمی عظیم و وجعی دائمی در دل خود دارد؟ زیرا اکثریت یهودیان هم نژادش به عیسی مسیح ایمان نیاورده بودند. هر چند که یهودیان قوم برگزیده و محبوب خدا بودند، اما به علت بی ایمانیشان، فرصت دریافت نجات را از دست داده بودند. عیسای مسیح پیش از هر کار، جهت نجات یهودیان آمد (انجیل متی ۱۵: ۲۴؛ رومیان ۱: ۱۶)، ولی اغلب ایشان او را نپذیرفتند و لذا از این سبب، انجیل به امتها موعظه گردید. پولس رسول، خود جهت بشارت انجیل به امتها مامور شده بود (اعمال ۹: ۱۵؛ غلاطیان ۲: ۸). در نتیجه، امتهای غیر یهودی به مسیح ایمان آوردند. پس از مدت کوتاهی تعداد کسانی که از امتها به مسیح ایمان آورده بودند از شمارۀ مسیحیان یهودی فزونی گرفت.
عظمت غم پولس بحدی بود که حاضر بود که خود از نجات محروم شود، ولی برادران یهودیش به نجات مسیح دسترسی پیدا کنند. محبت و فداکاری و گذشت پولس رسول بحدی بود که مایل بود که جهت نجات دیگران، خود از نعمت حیات جاویدان محروم شود! در عهد عتیق میخوانیم که موسی، رهبر بزرگ بنی اسرائیل، یکبار نجات خود را جهت رهایی قومش گرو گذاشت (خروج ۳۲: ۳۰-۳۲).
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر