سپاه پاسداران با مسیحیان برخورد کرد

سازمان اطلاعات سپاه سیدالشهداء استان تهران از برخورد با آنچه “شبکه تبلیغ و ترویج مسیحیت تبشیری” خواند در شهرهای تهران، ری و پردیس خبر داد. این سازمان مدعی دستگیری تعدادی متهم در این رابطه شد.

به نقل از مهر، سازمان اطلاعات سپاه حضرت سیدالشهداء استان تهران صبح سه شنبه مدعی شد “طی یک سلسله اقدامات اطلاعاتی، شبکه وسیعی که به بهانه تبلیغ و ترویج مسیحیت تبشیری و کلیساهای خانگی اقدام به تخریب ادیان ابراهیمی و تشویش اذهان عمومی و انحراف اذهان در فضای عمومی و مجازی می‌کردند، در شهرهای تهران، ری و پردیس شناسایی و متلاشی شدند.”

سازمان اطلاعات سپاه حضرت سیدالشهداء تاکید کرد: “در این ارتباط تعدادی از متهمین به‌همراه اسناد و مدارک مکشوفه دستگیر و تحویل مراجعه قضایی شدند”.

این سازمان اطلاعات بیشتری در مورد تعداد و هویت دستگیر شدگان نداد.

لازم به یادآوری است حکومت ایران علیرغم اینکه مسیحیت را در قانون اساسی بعنوان یک دین به رسمیت می شناسد با اینحال تلاش زیادی برای مقابله با گرویدن شهروندان به این دین و فعالیت های فعالان این آیین دارد.

کار کلیسا و خادمین چیست؟

1.تکمیل  وبنا و تقویت ایمانداران

برای چی ؟

1.تکمیل مقدسین برای کار خدمت
2.بنا و تقویت اعضا برای اینکه همه ایمانداران به یگانگی ایمان و شناخت عیسی خداوند و انسان کامل مثل خود مسیح بشوند تا مطابق کلام تعلیم بگیرند تا هر کس هر حرفی یا تعلیمی خارج از کلام می گوید آمین نگوییم و آن را به عنوان خوراک روحانی مسموم نپذیریم که باعث مسمومیت روح ما شود چون همانطور که جسم ما با غذای ناسالم مسموم می شود روح ما نیز با تعالیم اشتباه باعث مسمومیت می شود

چرا خدای که مسیحیت معرفی می کنه متفاوت است؟

خدایی که در دیگر ادیان و مذاهب وجود دارد میخواهد خودش را بر من کوچک بزرگ کند و بر من پادشاهی کند و هرچه او بگوید من انجام دهم و بنده او باشم
ولی خدایی که در مسیحیت وجود دارد خودش زجر انسانی را کشید خودش پادشاه بود اما خود فروتن و کوچک شد تا من احساس ترس نکنم و بدانم خدا عادل است و او آمد تا پادشاهی خودش را با ما تقسیم کند نه اینکه فقط بر ما پادشاهی کند
اگر ما امروز این خدا را میپرستیم و عشق به او داریم برای همین فروتنی و خوب بودن او است تا بر من کوچک نخواهد بزرگی نشان دهد بلکه مرا بلند سازد تا همراه او پادشاهی کنم
زیرا ما خوانده شدیم تا در پاشاهی او شریک باشیم
شکر برای وجود تک تک شما عزیزان هیچگاه امیدتان را نسبت به خدای محبت از دست ندهید زیرا به شیطان هم قدرتی داده شده تا این خدا را انکار کند و در وجود شما داخل شده او را انکار می نماید و امید و محبت و دل خوشی را از شما گرفته و جایش نا امیدی و خشم و کینه و افسردگی را به شما می دهد
و این صفات بدی که به شما می دهد در بی اعتمادی شما نسبت به خدا رخ می دهد
پس هیچگاه نسبت به خدا بی اعتماد نشوید اگر بی اعتمادی وجود دارد اعتماد هم نیز وجود خواهد داشت
اگر بی خدایی وجود دارد قطعا با خدایی هم وجود خواهد داشت و اگر خشم وجود دارد محبت نیز وجود خواهد داشت.چرا خدای 

فرزند خواندگی

فرزند خواندگی یعنی چه؟

ما به واسطه ایمان به مسیح، فرزند خواندگان خدا می‌شویم. این یکی از جنبه‌های نجات ما در مسیح می‌باشد.
ما همگی در اصل بندگان گناه و شیطان می‌بودیم. ما عضو خانواده الهی نبودیم. خدا آفریننده همه انسانهاست اما پدر همه آنان نیست. او فقط پدر آنانی است که به عیسی ایمان می‌آورند. خدا فقط زمانی ما را به خانواده خود می‌پذیرد که عدالت مسیح را به واسطه ایمان قبول نماییم.
فرزند خواندگان از شخصی که ایشان را به فرزندی پذیرفته است، ارث کامل می‌برند. گرچه از لحاظ جسمانی فرزند طبیعی او نیستند، اما از نظر قانونی فرزند او به حساب می‌آیند و از همه امتیازات فرزندی برخوردار می‌گردند. ما نیز گرچه زمانی طبیعتی گناه آلود داشتیم، اما اکنون از طریق مسیح، از لحاظ روحانی، پسران و دختران خدا شده‌ایم و در آسمان، ارثی کامل دریافت خواهیم داشت (رومیان ۸: ۱۵-۱۷؛ غلاطیان ۴: ۳-۷؛ افسسیان ۱: ۴-۵).
دریافت مقام فرزندی خدا یکی از بزرگترین امتیازات و برکات نجات ماست. فرزند خواندگی به این معنی است که طبیعت خدا از طریق روح‌القدس وارد سرشت ما می‌گردد؛ به این معنی است که با خدا مشارکت و رفاقت نزدیکی داریم، همان رفاقت و صمیمیتی که کودک با پدر خود دارد؛ همچنین به این معنی است که زندگی ما باید شایسته مقام فرزند خدا باشد. فرزند خدا بودن امتیاز و شادی بزرگی است؛ در ضمن، مسئولیت بزرگی نیز هست.

آمادگی روحانی

در زندگی زمانهایی پیش می آید که شرایط غیر متعارف حاکم می شود و به مرحله ای می رسیم که انگار ایمان ما یک محک حسابی می خورد و نمی دانیم که با شرایط روبرو چگونه مواجه شویم. تا به حالا خوب بوده و همه چیز روی روال عادی به پیش رفته و ما نیز سرگرم زندگی و روزمرگی بوده‌ایم ولی یک زمانی می رسد که شرایط غیر معمول و موانع سخت پیش می آید. به واقعیت موانع و فشارها وجود دارد، مخصوصاً برای یک ایماندار سنگهایی بزرگ ممکن است انداخته شود، که برای مقابله با این شرایط، یک ایماندار باید همیشه آماده باشد وگرنه در روز واقعه سورپرایز شده و ممکن است سکان کنترل زندگی اش از دستش خارج شود. آماده بودن در ایمان مثل سربازی هست که همیشه لباس رزم بر تن دارد و اسلحه خود را به همراه دارد اگر چه جنگی نیست ولی اگر هم جنگ بود آماده هست تا بجنگد. یک ایماندار باید همیشه آماده باشد و روزهای خوش سرگرم لذتهای زندگی نشود تا در روز شریر به زانو در نیاید. با در دعا و کلام ماندن روزانه و وقت گذاشتن در حضور خدا در اول زندگی خود می شود همیشه در ایمان آماده بود. هرقدر بیشتر در حضور وقت بگذاریم بیشتر قوت خواهیم یافت. باید طوری زندگی کرد که همیشه مراقب باشیم و ایمان ما به خواب نرود و یا سرد نشود تا به وقت نیاز در قوت روح القدس باشیم. اگر مشارکت خود را با خداوند کم کنیم آنگاه ضعیف خواهیم شد. ما به مشارکت با خدای زنده در هر زمان نیاز داریم تا قوت را همیشه در هر شرایط داشته باشیم.

آمیین

صعود عیسی مسیح

مفهوم صعودمسیح :

عیسی مسیح بعد از برخاستن از مردگان چهل ‌روز را با شاگردانش گذراند و بعد به آسمان صعود نمود.
(لوقا ۲۴:‏۵۱ و اعمال رسولان ۱:‏۹)
 طبق تقویم مسیحی تاریخ این حادثه مثل روز عید قیام‌، سال به سال عوض می‌شود ولی همیشه چهل روز بعد از یکشنبۀ عید قیام است و به روز پنجشنبه می‌افتد. و امروز٢٥ ماه مي ٢٠١٧ برابر با ٤ خرداد ١٣٩٦ روز صعود عيسي مسيح است . 
 و ده روز بعد از صعود، همانطوری که مسیح وعده داده بود، روز پنطیکاست فرا رسید و روح‌القدس نازل شد (اعمال رسولان ۲:‏۱-۴).

اما اهمیت صعود در چیست‌؟ بدون شک شاگردان از رفتن مسیح خیلی ناراحت و متأسف بودند. پس چرا لازم بود که مسیح آنها را ترک کند و الان کجاست و چه کار می‌کند؟

در وهله اول کلام خدا نشان می‌دهد که مسیح در دست راست خدای پدر نشسته است
(رومیان ۸:‏۳۴؛ افسسیان ۱:‏۲۱ و کولسیان ۳:‏۱)
و استیفان‌، اولین شهید مسیحی‌، مسیح صعود کرده را دید و این حقیقت را تأئید کرد
(اعمال رسولان ۷:‏۵۵-۶۰).
مسیح هم وقتی که با شاگردانش صحبت می‌کرد به صعود خود اشاره نمود
(یوحنا ۱۶:‏۵ و ۲۰:‏۱۷).
 پس مسیح الان چه‌ کار می‌کند و از صعودش چه نتایجی می‌توان گرفت‌؟

۱- مسیح سلطنت می‌کند
۲- مسیح از طرف ما صحبت می‌کند
۳- مسیح، در را بسوی خدا گشوده است
۴- مسیح برای ما دعا و شفاعت مي كند.
۵- راه مسیح بسوی پیروزی، پر از رنج است
۶- ما در سلطنت مسیح شریک می‌شویم‌
۷- مسیح عطایای مخصوص به کلیسایش می‌بخشد
۸۸- مسیح‌، خداوند فضا و زمان است‌

چه کسانی وارد حیات جاودان می شوند

چه کسانی وارد حیات جاودانی می شوند؟

کتابمقدس به وضوح نشان می دهد که چگونه میتوان حیات جاودانی را یافت. نخست، ما باید این حقیقت را بپذیریم که بر ضّد خدا گناه کرده ایم: "زیرا همه گناه کرده اند و از جلال خدا قاصِر می باشند" (رومیان 23:3). همۀ ما مرتکب اعمالی شده ایم که نه فقط خدا را خشنود نساخته، بلکه ما را لایق مجازات نموده اند. از آنجا که همۀ گناهان ما به ضّد خدای ابدی صورت گرفته اند، ما شایستۀ مجازات ابدی هستیم. "مزد گناه موت است، اما نعمت خدا حیات جاودانی در خداوند ما عیسی مسیح" (رومیان 23:6).
اما عیسی مسیح، آن پسر ابدی خدا که بدون گناه بود (اول پطرس 22:1)، انسان شد (یوحنا 14:1)، و مُرد تا جریمۀ گناهان ما را بپردازد. "لکن خدا محبت خود را در ما ثابت می کند از اینکه هنگامیکه ما هنوز گناهکار بودیم مسیح در راه ما مُرد" (رومیان 8:5). عیسی مسیح بر روی صلیب جان داد (یوحنا 19 :31- 42)، و مُجازاتی را که ما مُستحّق آن بودیم بر خود گرفت (دوم قرنتیان 21:5). پس از سه روز، او از مُردگان برخاست (دوم قرنتیان 15: 1-4) و پیروزی خود را بر گناه و موت ثابت نمود. "بحسب رحمت عظیم خود، ما را بوساطت برخاستن عیسی مسیح از مردگان، از نو تولید نمود برای امید زنده" (اول پطرس 3:1).
با ایمان، ما می بایستی از گناه خود توبه کرده، به مسیح روی آوریم تا نجات یابیم (اعمال 3 : 29). اگر ما به او ایمان آوریم و مطمئن باشیم که مرگ او بر صلیب تاوان گناهان ما را پرداخت نموده است، او گناهان ما را می بخشد و به ما وعده میدهد که حیات جاودان خواهیم داشت. "زیرا خدا اینقدر جهان را محبت نمود که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد"(یوحنا 3 : 16). "زیرا اگر به زبان خود عیسی خداوند را اعتراف کنی، و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مُردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت" (رومیان 9:10). تنها طریق حقیقی برای دریافت حیات جاودان ایمان به کار بی نقصی است که مسیح بر روی صلیب انجام داد. "زیرا که محض فیض نجات یافته اید و این از شما نیست، بلکه بخشش خداست. و نه از اعمال، تاهیچکس فخر نکند" (افسسیان 2: 8-9).